گریه‌ی نوزاد و کولیک

خیلی از نوزادها تو ماه‌های اول زیاد گریه می‌کنن، گاهی بی هیچ دلیلی که بشه پیداش کرد. این گریه معمولاً از هفته‌ی دوم بیشتر می‌شه، حدود ماه دوم به اوجش می‌رسه و تا ۳ یا ۴ ماهگی آروم می‌شه. تقصیر تو نیست.

گریه‌ی عادی و کولیک

تو ۶ هفته‌ی اول، بچه‌ها به‌طور متوسط روزی حدود ۲ ساعت گریه و بی‌قراری دارن و تا ۱۰ تا ۱۲ هفتگی به حدود ۱ ساعت می‌رسه. ولی این عدد از بچه‌ای تا بچه‌ی دیگه خیلی فرق داره. این گریه معمولاً:

• بی‌خبر شروع می‌شه
• با هیچ کاری زود بند نمیاد
• طوری به نظر می‌رسه که انگار درد داره، حتی وقتی درد نداره
• ممکنه طولانی باشه
• بیشتر عصر و شب پیش میاد

به گریه‌ی طولانی و تکراری بچه‌ی زیر ۵ ماه که دلیل روشنی نداره و با کاری هم بند نمیاد، کولیک می‌گن، به شرطی که بچه تب و بیماری نداره و خوب رشد می‌کنه. تو ۶ هفته‌ی اول حدود ۱ از ۵ بچه کولیک دارن و تا ۱۰ تا ۱۲ هفتگی، کمتر از ۱ از ۱۰۰ بچه. گریه، پشت‌سرهم شیر خواستن و بیدار شدن شبانه هم لزوماً به این معنی نیست که شیر کافی نمی‌خوره.

چی ممکنه آرومش کنه

هیچ روشی همیشه جواب نمی‌ده. این‌ها رو امتحان کن و ببین کدوم به بچه‌ی تو می‌خوره:

• قنداق؛ از وقتی غلت زدن رو شروع کرد، کنارش بذار
• نگه داشتنش به پهلو یا روی شکم، فقط وقتی بیداره و تو بغلته؛ برای خواب همیشه به پشت
• صدای «هیس» آروم و یکنواخت نزدیک گوشش
• تاب دادن آروم تو بغلت، یا راه رفتن با بچه
• مکیدن، مثل شیر خوردن یا پستونک

این کارها موقع دردهای کوتاه، مثل واکسن، به آروم شدن بچه کمک می‌کنن؛ ولی هنوز معلوم نیست گریه‌ی کولیک رو کم کنن. غذای کمکی رو هم برای کم کردن گریه زودتر از حدود ۶ ماهگی شروع نکن. هیچ دارو، شربت یا چیز دیگه‌ای هم برای آروم کردن یا خوابوندنش بهش نده، مگه پزشک گفته باشه.

کی گریه نگران‌کننده‌ست

همون روز با پزشک یا مرکز خدمات جامع سلامت نزدیکت تماس بگیر اگه:

• صدای گریه‌ش با همیشه فرق داره: ضعیف، جیغ‌مانند یا بی‌وقفه
• زیر ۳ ماهشه و تب داره
• نمی‌تونه شیر بخوره یا مکیدنش ضعیف شده
• پشت‌سرهم و با فشار استفراغ می‌کنه
• خیلی کمتر از همیشه خیس می‌کنه
• حس می‌کنی حالش بدتره؛ اشکالی نداره پزشک ببیندش

وقتی دیگه کم آوردی

گریه‌ی بی‌وقفه می‌تونه هر کسی رو خسته و عصبی کنه. اگه حس کردی داری کنترلت رو از دست می‌دی، این کارها رو بکن:

• بچه رو به پشت توی تخت یا گهواره‌ی خودش بذار.
• از اتاق برو بیرون و چند دقیقه به خودت فرصت بده آروم شی. اگه می‌تونی، به یکی از نزدیکانت زنگ بزن.
• وقتی آروم‌تر شدی، برگرد و بهش سر بزن.

هیچ‌وقت بچه رو تکون نده، حتی یه لحظه. تکون دادن می‌تونه به سر و مغزش آسیب جدی بزنه. این رو به هر کسی که از بچه نگهداری می‌کنه هم بگو، از پدربزرگ و مادربزرگ تا پرستار. اگه خستگی و ناراحتیت ادامه داره، تو مراقبت بعدی بچه درباره‌ی حال خودت هم حرف بزن.